كوچه هاي شهر من...( شعر)
انگار
كوچه هاي شهر من ، زندگي را نفس مي كشند
و شهر پر مي شود ار سرود قدم هاي تند
تپش قلب هاي خسته و كند
بيراهه هاي درهم
كوچه هاي بن بست....
...... غم...
چراغ هاي بي شمار شهر
بر كلاغ هاي تنيده بر شاخه ها، چشمك مي زنند
و دست هاي پيچيده بر قلم هاي سرد
مشق قانون را سياه مي كنند
غروب كه مي شود
انگار
چادر شهر من ، سُر مي خورد
و چهره ي بزك كوچه هاي شهر من
چقدر نور و عشق مي پراكند
چقدر همه چيز تازه مي شود
چقدر....
قدم هاي تند روز
درون اين شهر هزار رنگ آرميده بر بستر هوس
آرام مي شوند
و مست و خرامان، آهوي رازهاي نگفته مي شوند
كوچه هاي شهر من
سالهاست كه از باران جدا شده است
شنيده ام باران
كوچه هاي شهر را سه طلاقه كرده است
باران...... دير مي بارد.....كوچه هاي شهر من
چقدر باراني اند.